Msza Swieta Marzec 1992 [antikvár]

fPAMIÉTAJ, ABYS DZIEKl SWIéTY $WI|Clk W Kanie Galilejskiej Matka Chrystusa mówi do stug weselnych: „Zróbcie wszystko, co-kolwiek (On) wam powie" (J 2,5). Wielkq potrzebq naszych czasów jest przypominanie tego, co mówi Bóg: przyjmo-wanie na nowo tego, czego uczy Chrystus: II j\l4 / L > „Zróbcie wszystko, cokolwiek (On, Chrystus) wam powie". Dlatego podczas tej pielgrzymki wracamy stale do Dekalogu. Kiedy Bóg mówi: „pami^taj, abys dzien swi^ty swi^cit", slowo Jego nie tylko dotyczy jednego dnia w tygodniu. Dotyczy ono catego charakteru naszego zycia. W tym naszym ludzkim zyciu nieodzowny jest- wymiar swi^tosci. Jest on nieodzowny dia cztowieka, azeby bardziej „byf" - azeby peíniej realizowat swe cztowieczenstwo. I nieodzowny jest dia narodów i spoteczenstw. Trzecie przykazanie Boie domaga si^ jeszcze przypomnien zupefnie elementarnych. Spodobato si§ przedwiecznemu Ojcu uczynic Posrednikiem naszego zbawienia swojego Jednorodzonego Syna, który dia nas stat si§ cztowiekiem. Dlatego niedziela, dzien Jego zmartwychwstania, jest dia nas, którzy uwierzylismy w Chrystusa, dniem szczególnie swi^tym. W dniu tym gromadzimy si§ wszyscy wokól ottarza, azeby zaczerpnqc ze swi^tosci Chrystusa i azeby caty nasz tydzien uczynic swiftym. Tutaj, podczas Mszy sw., realnie uobecnia si§ ta niepoj^ta milosc, jaka zostala nam okazana przez Krzyz Chrystusa. „Tak Bóg umilowat swiat, ze Syna swego Jednorodzonego dat, aby kazdy, kto w Niego wierzy, nie zginqt, ale miaf zycie wieczne" (J 3,16). „Po tym poznalismy mttosc, ze On óddal za nas zycie swoje"(1J 3,16). Dzisiaj, kiedy cz^sc katolików zaczyna zaniedbywac coniedzielnq Msz§ sw., trzeba nam sobie przypomniec szczególnie o tajemnicy tej Bozej m'tfosci, jakq zostalismy obdarzeni w Chrystusie i która si§ uobecnia na Jego ottarzu. Nie tudzmy si§: odchodzqc od íródét mitosci i swi^tosci, odchodzi si§ od samego Chrystusa. Zatrzymalismy si§ dzis przy stowach królewskich slubowan Jana Kazimie-rza, od których dzielq nas z górq trzy stulecia. Odchodzqc z tej stacji papieskiego pielgrzymowania w kierunku naszych zadan i przeznaczen, nie zapominajmy przedwiecznej Bozej Mqdrosci, która stanowi o prawdzie i o znaczeniu ludzkiego bytowania w kazdym czasie i na kaidym miejscu. Nie pozwólmy sobie wyrywac tych korzeni, jakié Boza Mqdrosc zapuscita w naszych dziejach i w naszych duszach. Nie pozwólmy zagubic dziedzictwa, na którym spoczqt znak wiecznego zbawienia. „Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwaty w miescie Boga naszego. Jego Góra swi^ta, wspaniate wzaórze, radoscia jest cafej ziemi ( ). (niech) Bóg je umacnia na wieki" (Ps 48(47),2.9). i i « ,„„, Jan Pawel II Lubaczów, 3 VI 1991 r.