Confrontaties [antikvár]

Kunst speelt een essentiële roi bij het bepalen von - , onze culturele identiteit en de behoefte eraan ConrrOntQtl6S beantwoordt oan een diepgeankerde noodzakelijkheid. De beeidende kunst vertolkt een hoofdrol in het Europees cultuurontwaken. Wij weten dot economlsche macht alleen een land niet tot de rang van beschaafde natie kan optiilen. Het zai daarin slechts slagen indien het zijn culturele waarden kan doen erkennen en over de grenzen doen uitstrclen, Musea en culturele centra zijn massamedia geworden. Precies in onze mceilijke economische tiiden meet aan de culturele waarden en aan het cultureel erfgoed gedacht worden. 'L'Europe sera culturelle ou ne sera pas. ' En Schuman zei; ' als het te herdoen was, zou ik voorgesteld hebben eerst de Europese Culturele Gemeenschap vôôr de Economische te realiseren ' De geschiedenis en de identiteit von een beschaving worden best door haar kunst gedefinieerd, maar heden ten dage verändert de kunst sneller dan ooit te voren. Culturele identiteit wordt gevormd door vele en dikwijis tegenstrijdige krachten en conflicten, kunstenaars met de gevoeligste toekomstgerichte antennes zijn er de bewerkers van. Hedendaagse kunst is minder dan ooit een eenvoudig te analyseren fenomeen. Om er zieh onbevooroordeeld over te kunnen bezinnen, wordt in dit boek de meest actuele kunst getoond, in samenspraak met wat reeds meer bezonken is, wat reeds museole allures heeft aangenomen. Wetenschap, technologie, économie en poiitiek beinvioeden de kunst nu, met positieve, maar soms ook met minder geslaagde experimenten. 'Weerstandsnesten', gevormd en geleid door de 'oudere garde', voorkomen biiwijlen het mogelijk ontsporen. Graag verwijs ik naar de opgemerkte aanwezigheid in Jan Hoets IXde Documenta van Francis Bacons werken en eveneens naar Louis Davids 'Morat', naar de Gauguin van Tahiti, naar de bloemenhoed van James Ensor, naar de 'neus' van Giacometti, werken die aile door de goegemeente destijds werden uitgelachen en weggehoond, Jan Hoet refereert daaraan. 'Confrontaties' waar levende' Vlaamse, Brusselse, Frans- en Duitstalige kunstenaars en Luxemburgers, schilders en beeldhouwers, jong en oud, hun werk tonen, biedt een gelegenheid tot reflectie omtrent artistieke creatie. De aanwezigheid van zogenaamde 'avant-garde' of 'revolutionaire' werken doet misschien vragen stellen, wenkbrauwen fronsen, maar de bezoekers van nu zijn toleranter, minder snel geirriteerd dan weleer onze grootouders en ouders. We weten inmiddels dat de artistieke revolutie, door de im pression isten ontketend, een breuk betekende in de beeidende 1 Jo Oelohaui en Marcel Morien kunstwereld, die een lange periode van overleden nadat zij reeds door het clossicisme had gekend, enkel een beetje gestoord selectiecomité eenparig waren verkozen, door het romantisme. Sindsdien volgden pointillisme, neo-impressionisme, symbolisme, fauvisme, expressionisme, kubisme en futurisme elkaar in snel tempo op. Het resultaat was dat het publiek de draad kwijt raakte en verdeeld werd in progressieven, the happy few, die naar het nieuwe keken als wore kampioenen van de avant-garde en conservatieven, weerbarstig tegen eike verondering en vernieuwing en trouw aan de traditie. Die kloof werd breder met de opkomst van de abstracte kunst en nu tijdens de jongste decennia: fotografie, woordkunst, neonlicht, laser, video, fotokopie, computer, chemie, blacklight en recuperatiemateriaal hun intrede in het kunstlandschap deden, werd de kloof een ware canyon, Trouwens wat de hedendaagse kunst toont, biedt een diversiteit die de confusie nog vergroot. Een weloverwogen en selecte keuze von werken van de !ongere generatie naast die von reeds meer bezonken kunstenaars h-acht die kloof zo niet te dichten, dan toch te vemauwen. Het cultureel patrimonium van dit deeltje van de wereld, door het verschillend erfgoed, zowel van Germaanse als van Romaanse oorsprong, is er het meest precieuze kapitaal van. Tot nog toe werd het onvoldoende beklemtoond. Onze eigenheid drukt er zich in uit en is er de voedingsbodem van. De grote uitdaging is het oudere en het nieuwste te doen harmoniëren in voile eerbied en vrijheid. 'Confrontaties' wenst bij te dragen tot het beter begrijpen van elkaars cultuur, Wij hopen dat elk museum, elk cultureel centrum als een ster licht zal uitstralen en dot samenbundelen tot een reuzeconstellotie. Deze samenwerking tussen koninklijke, nationale, provinciale, gemeentelijke musea en culturele centra is een gelukkig teken van het dynamisme dat ze gemeen hebben. Deze vruchtbare dialoog heeft tot doel het grote publiek en vooral de jeugd met onze levende kunstenaars in contact te brengen. 'Confrontaties' wijkt af van de trend van het hedendaagse expositiewezen waar heteigenlijke kunstwerk meestal een ondergeschikte rol wordt toebedeeld en waar de maker, de regisseur van de tentoonstelling, de vedette wordt of althans dat tracht te worden. In principe kan deze laatste benadering worden aanvaard voor thematische expo's (cf. 'De Vrijgezellenmachines' door Harold Szeeman en 'De Kunst en de Tijd' door Michel Baudson 'Confrontaties' wenst de spots op de kunstwerken zelf te richten en weigert ze te offeren aan theatrale bedoeningen, aan op spektakel beluste ensceneringen. 'Confrontaties' wil bijdragen tot het vastleggen van het collectief geheugen, van de boeiende tijd waarin wij leven, door het aangeven van de continu'iteit van het kunstgebeuren, door het publiek beeiden te tonen van de culturele identiteit gesmeed in voile diversiteit van een constant wijzigende wereld. De specialisten van de kunstwereld hebben de opdracht die I