Otello [antikvár]

Dwaj najwi^ksi reforraatorzy opery w ubieglym stuleciu, obaj urodzeni — przedziwne zrz^dzenie lo-su! —w tym samym 1813 roku, Richard Wagner 1 Giuseppe Verdi, byli, niezupeJnie zreszt^ slusznie, prze-ciwstawiani sobie. Verdiemu przypisywano cz^sto na-slado.wanie Wagnera, odnosz^c sIq do jego twórczosci niekiedy nawet lekcewaz^co i wyznaczajqc jej posled-niejsze miejsce w cieniu dramatów muzycznych twór-cy Lohengrina, Pierscienia Nibelunga, Tristana i Izoi-dy. Wyrok dziejów jest jednak nieublagany. Nikt nie kwestionuje dzisiaj wielkosci geniuszu Wagnera, choá dziela jego ze sw^ koturnowoáci^, mistykq, Symbolik^ i mQCzqcymi nieraz dluzyznami, zachowujqc poczesne miejsce w historii opery, stracily duzo blasku. Nato-miast nie slabn^ca zywotnosc najcelniejszych dziel Verdiego zwraca na nowo uwagQ na twórcQ Aidy, uka-zuj^c jakze wspaniaJq sylwetk? tego czlowieka i ar-tysty w aureoli nlew^tpliwego geniuszu. Urodzit siQ jako syn drobnego wiejskiego sklepika-rza, który handlowal winem, oliwq i tytoniem. Nie byl na szcz^scie cudownym dzieckiem. Byl moze tylko trochQ bardziej muzykalny od przeci^tnie uzdolnio-nego Wlocha. A jednak jego niepismienny ojciec za ciQzko zarabiane liry kupi} mu szpinet—maly forte-pianik, który stal si? podstaw^ edukacji muzycznej przyszlego kompozytora. Praca zarobkowa od wczes-nego dziecinstwa, slabe zdrowie, nieprzyj^cie do szko-ly muzycznej, zdecydowana kl^ska mlodzienczej opery, smierc dwojga jedynych dzieci i mlodej zony, kom-pletne zalamanie i dno n^dzy, oto zalosne etapy pier-wszych lat twórczej drogi Verdiego. Wytrwal, bo wszy-